Bakó Barát Az Élet, voorjager Eric Ouweneel

 

Het was zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn

 

bako-2Met mijn vrouw Linda en twee kinderen woon ik in het pittoreske Almere. 4 jaar geleden gingen wij op zoek naar een gezinshond die binnen rustig en relaxed is en buitenshuis juist lekker actief. Een collega raadde mij een Vizsla draadhaar aan. Mooi formaat hond met een fijn karakter. Een staande hond, wist hij mij te vertellen. Waarop ik dacht dat dat altijd handiger is dan één die zit of ligt. Want dat is toch lastiger uitlaten. U raadt het al, ik werd zeker niet gehinderd door enige kennis mbt jachthonden of jacht in het algemeen.  Dus op zoek naar een fokker van Vizsla draadharen. Zo kwamen we al snel uit bij Erik en Anette ten Have in Diepenheim. Zij kregen een nestje met 11 pups. Bij het eerste bezoek aan dit nest kregen we de vraag van Erik wat ik met deze hond wilde gaan doen…?

Ik: “Nou… uitlaten… O, en als ‘ie wat ouder is, neem ik hem mee met hardlopen… Krijgt ‘ie wat beweging.”  [… Pijnlijke stilte]  Erik ten Have: “Weet je wel wat deze honden allemaal kunnen?”  […]  Ik: “Sorry, geen idee”.

Op dat moment dachten mijn gezin en ik dat we nooit een pup mee zouden krijgen. Maar Erik ten Have zag dat anders en stelde voor om bij ons volgende bezoek een demonstratie te geven met de vader van dit nest. Hij had het over slepen en wat dirigeren. Wij begrepen werkelijk niets van wat hij zei. Ik dacht echt dat hij een fanfare orkest zou gaan dirigeren.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij het volgende bezoek liet hij een prachtige demo zien. Ik wist toen meteen dat ik zoiets met onze pup wilde gaan doen. Eenmaal met de pup in huis gingen we op zoek naar jachthondentraining. Volgens Google hadden we de Jachthondenschool Almere van Marylou Bijvoet en Rudi Meijjer op nog geen 200m afstand. We vielen met de neus in de jachttraining-boter. Zo begon ik met Bakó, 8 weken oud, de puppy jachttraining bij Marylou. We zouden na deze introcursus bekijken of het verstandig was om er nog meer tijd in te steken. Na een paar weken werd mij, grenzend aan lichte lichamelijke mishandeling, verteld dat ik het toch zeker niet in mijn hoofd zou halen om te stoppen met jachttraining. Want “dat vizslaatje doet het zo leuk”. Toen dacht ik wel dat het doel vervolgens moest zijn: “eruit halen wat er in zit”. ‘t Zou namelijk zonde zijn om latente talenten ongemoeid te laten. Bakó bepaalde vervolgens het tempo. Ik liep er maar achter aan. Zo won hij met anderhalf jaar als enige staande hond tussen 17 retrievers de OWT-finale Novice klasse.

Eric-BakoHet was zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. Wat is dat moeilijk, een hond iets aanleren. Nou aanleren is 1, maar je moet alles wat hij geleerd heeft ook onderhouden en in andere situaties nog eens overdoen. Soms wilde ik gewoon teveel, soms te weinig. En dat zie je dan pas later in het gedrag en werken van je hondje terug. Ik ondervond dat het trainen te vergelijken werd met het lopen op een meskant. Iets te veel druk en hij blokkeerde, iets te weinig en hij nam een loopje met me. Maar zo hebben we ontzettend veel van elkaar geleerd.

Zo zijn we gekomen waar we nu zijn. Hij is misschien niet de meest flitsende hond en ja, hij brengt voor elke training en wedstrijd iedere brandnetel en distel voor zichzelf in kaart (met het plan niet in de buurt te komen…). Maar gelukkig ben ik er door ervaren voorjagers verschillende keren op gewezen dat het niet eerlijk is om hem met gepassioneerde retrievers te vergelijken. Laat je hond in zijn waarde. Ze hebben natuurlijk gelijk. Het is gewoon mijn hondje met zijn geweldige karakter en ik ben heel trots op hem dat hij tot hier gekomen is. Ondanks dat hij de pech heeft mijn eerste jachthond te zijn. Ik heb ongetwijfeld veel fouten gemaakt met het trainen, maar het is zoals het is.

Ik heb erg getwijfeld om de uitnodiging voor de Nimrod aan te nemen. Hij is nog maar net 4 jaar. Maar zo hebben we het samen al die tijd al gedaan. Misschien zal hij volgend jaar nog beter zijn, misschien ook niet. We hebben echt niets te verliezen. Tot nu toe hebben we gewoon elke kans gepakt die we kregen. Dus nu ook.

In 2011 was het voor het laatst dat er een Vizsla op de Nimrod stond. Dat was nota bene de vader van Bakó. We houden het wat dat betreft maar in de familie. Voor de bookmakers… het zou heel raar zijn wanneer wij winnen, maar we gaan wel ons best doen om alles binnen te halen.

Mijn dank gaat uit naar Rudi Meijjer, Marylou Bijvoet en de trouwe helpers van Jachthondenschool Almere en naar mijn maatjes van de MAP-A trainingsgroep KNJV Kampen, Jannes, Diana, Jack, Henny, Wim, Marry, Jesper en Martin. Wat een geduld hebben deze mensen gehad met ons. Zonder hen was ik niet verder gekomen dan hardlopen met mijn hond.

Rest mij alle deelnemers aan de Nimrod 2017 succes te wensen en alle bezoekers een hoop kijkplezier.