Oukje v.h. Meekenesch (Ziva), voorjager Nico Koster

 

Menig voorjager kent het gevoel dat dan bezit van je neemt……

Alles is begonnen op Texel als een samenzwering tussen mijn vrouw en de vrouw van een gemoedelijke keurmeester. Deze samenzwering heeft er toe geleid dat ik nu mijn tweede Grote Münsterlander voorjaag.  Door mijn intense ervaring met mijn vorige Grote Münsterlander vond ik, tot dat moment,  dat ik nog niet toe was aan een “vervanging”. Inmiddels snap ik dat een hond niet te vervangen is en dat ik dat niet zo moet zien.

ziva_2016 ziva-en-coDoor een goed woordje van een van de dames bij een goede Grote Münsterlander fokker had ik het voorrecht om te mogen gaan werken met een pup uit een nest met, wat later bleek,  een bijzondere geschiedenis. De kenners van het nest begrijpen wat ik hier bedoel.

Nog steeds wat terughoudend ben ik van start gegaan. Al snel bleek aan Ziva dat de fokker een goede neus had voor de basiseigenschappen die een goede jachthond moet hebben. Het werd dus tijd  om het serieus op te gaan pakken. Menig voorjager kent het gevoel dat dan bezit van je neemt en menig thuisfront  kent de tijd die dat kost.

Ergens rond het derde levensjaar bleek mijn hond de ziekte van Addison te hebben. Dit houdt in dat haar bijnieren op hielden te functioneren.  Gelukkig te behandelen met medicijnen, maar bij stress kan ze geen extra hormonen aanmaken zoals  gezonde honden. Hierdoor is ze gevoelig voor te veel druk.
Door het adequaat ingrijpen toentertijd en de adviezen van een zeer bekwaam dierenarts uit Emmeloord is het boven alle verwachtingen toch mogelijk gebleken om de trainingen te hervatten.  Door haar gevoeligheid voor druk heb ik de wijze van voorjagen aan moeten passen.

Van jongs af aan werd mijn hond uitgenodigd voor de jacht door een “lange” staande honden man die inmiddels over is gestapt op spaniels. Deze ervaring en nog enkele ervaringen die mij gegund werden door een dorpsgenoot, hebben ervoor gezorgd dat mijn hond de nodige jachtpraktijk ervaring op kon doen.

Samen met mijn trainingsmaatjes, één in het bijzonder, hebben we de nodige trainingsuurtjes doorgebracht. Door de inzet van vele jachtminnende mensen hebben we mee mogen doen aan vele proeven.

Last but not least heb ik het voorrecht gehad om met een zeer getalenteerd en begenadigde trainster te mogen werken. Zij heeft mij gevormd tot een voorjager die in staat is om zo’n prachthond voor te jagen. Zij heeft meerdere keren bewezen dat zij de gave heeft om problemen te doorgronden en op te lossen. Zonder haar was het onmogelijk geweest om met deze combinatie op de Nimrod te staan.

Uit het diepst van mijn hart wil ik al deze mensen bedanken voor de prachttijd die ik tot nu toe heb gehad en die nog komen gaat.